Lęk rozwojowy
Bywa, że mamy wiele wątpliwości wokół lęków naszych dzieci. Jedna z nich to częste pytanie: „czy to normalne, że moje dziecko się tak/tego boi?"
Część lęków naszych dzieci jest po prostu wpisana w ich proces dorastania — to tzw. lęki rozwojowe. W dużym uproszczeniu, pomagają one naszym dzieciom zdobywać nowe umiejętności. Najbardziej typowe lęki rozwojowe to:
- 2 lata – lęki słuchowe, wizualne, deszcz i wiatr, nieobecność rodzica
- 3 lata – lęki wizualne (jak pomarszczeni ludzie), ciemność, włamywacze
- 4 lata – lęki słuchowe (odgłos silnika), ciemność, zwierzęta
- 5 lat – niewiele lęków, konkretne przyziemne obawy o stłuczenie kolana itp., ciemność
- 6 lat – duże natężenie lęków dźwiękowych (dzwonek do drzwi), obawy przed światem nadprzyrodzonym, lęki po zasłyszanych historiach i bajkach, lęk o to co jest pod łóżkiem
- 7 lat – dużo lęków, głównie wizualne, ciemność, włamywacze, lęk przed brakiem akceptacji rówieśniczej
- 8–9 lat – mniej lęków, pojawiające się uzasadnione obawy
- 10 lat – znów większe nasilenie lęków związanych ze zwierzętami, ciemnością, włamywaczami
Lęki dziecięce, bez względu na to czy są rozwojowe czy nie, bywają trudne w obsłudze dla dorosłych. Warto przypominać sobie czego my się baliśmy mając kilka lat, jak bardzo się tego baliśmy, czego wtedy mogliśmy potrzebować od dorosłych, żeby poczuć się bezpiecznie.
Oczywiście, jeśli lęki Waszego dziecka Was niepokoją, dobrym krokiem jest konsultacja ze specjalistą, który tę rozwojową wiedzę połączy z kontekstem dziecka i całego systemu rodzinnego.
Źródła: Moje dziecko się boi, Magdalena Lange-Rachwał; Rozwój emocjonalny od niemowlęctwa do dorastania, Dale F. Hey